DOELGROEPEN

Dikwijls wordt hiervoor de term 'specialisaties' gebruikt. Dit is een zeer ongelukkig gekozen benaming. Specialisatie betekent in de praktijk meestal versnippering en fragmentatie waarbij het onderlinge verband en interrelatie uit het oog verloren raakt. Dat is yoga per definitie nu net niet, integendeel het betekent verbinden en verenigen.
Deze fragmentarische benadering van de mens staat haaks op de synthetische, holistische benadering die kenmerkend is voor yoga, ayurveda en aanverwante stelsels.

Algemeen is het zo dat yoga onderricht zou moeten aangepast zijn aan het begripsvermogen, de fysieke conditie en het levensstadium van de adept. De leerling kan evenmin los gezien worden van zijn omgeving, zijn leefwereld die hem geconditioneerd heeft zoals zijn cultuur, levensbeschouwing, taal, geslacht enz. Dit vormt de uitgangstoestand en vertrekpunt van het onderricht dat daaropvolgend zou moeten gegeven worden om uiteindelijk tot de toestand van yoga te komen. We sturen een peuter ook niet naar de universiteit. Als we naar Brussel zouden willen reizen, moeten we toch in eerste plaats precies weten waar we ons precies bevinden, zoniet wordt dit een onmogelijke opdracht.
Ook bij yoga is het de actuele situatie die het uitgangspunt moet vormen en steeds gevormd heeft bij de klassieke overdracht van leraar op leerling.

Dit verklaart het grote aantal zogenaamde 'vormen', 'benaderingen', ‘hertalingen', aanpassingen of aspecten van yoga die als uiteindelijk doel dezelfde yogatoestand hebben. Al deze benaderingen zijn aanpassingen die dezelfde basisprincipes of essentie van yoga gemeen hebben. Zij zijn geen doel maar middel, zoals vervoer geen doel maar middel is om het uiteindelijke doel te bereiken.

Een betere omschrijving daarvoor is dus: yogaonderricht aangepast aan, of ‘hertaald' voor een bepaalde doelgroep zoals kinderen, jongeren, zwangere en noemt u maar op. Dit blijft voor de adept een dynamisch gegeven vanwege de evolutie die deze gedurende zijn levensloop doormaakt.